موضوع : علائم ظهور

از مدارک به دست آمده از گذشته هاي دور، چنين به دست مي آيد که پيش از ظهور منجي، زلزله ها زياد مي شوند و پي در پي روي مي دهند. در نوشته هاي زرتشتيان آمده است: زمين لرزه بسيار بُوَد و بسيار ويراني بکند.

وقتي انسان خطايي مي کند، عقوبت آن را هم بايد به جان بخرد، حالا اين عقوبت مي تواند فقط در اين دنيا باشد يا سراي ديگر يا هم در اين دنيا و هم در سراي ديگر. در ابعاد بزرگ تر، وقتي جامعه اي نيز به فساد و گناه رو مي آورد، بايد عذابي را که خداوند بر آنان فرو مي فرستد، گردن نهد. امّت هاي عصر کنوني که به انواع فسادها،گناهان، سرکشي ها و ستمگري ها آلوده و از آفريننده هستي غافل شده اند، به يقين عذابي سخت تر خواهند داشت.

اين طرز تفکّر از زمان هاي قديم وجود داشته است؛ همچنان که در اساطير «هند»، از نابودي پاياني آفرينش همراه با علائمي دهشت بار سخن به ميان آمده است که به نوعي مي تواند با بروز بلاياي طبيعي در دوره آخرالزّمان مربوط باشد: 
پس از صد سال خشکسالي و قحطي، هفت خورشيد بر آسمان پديدار مي گردد و همه آب ها را مي خشکاند. آتش و در پي آن، باد سراسر زمين را جارو مي کشد و زمين و جهان زيرين را ويران مي سازد. بر آسمان، ابرهايي چون پيل نمايان و تندر غرّيدن مي گيرد؛ دوازده سال پي در پي باران مي بارد و همه جهان را در خود غرق مي کند.1 
در اساطير کهن ملّت هاي «شمال اروپا» نيز به بلاياي دوره آخرالزّمان اشاره شده است: 
خورشيد به تيرگي مي گرايد و زمين در دريا غرق مي شود و ستارگان داغ از آسمان فرو مي افتند و آتش تا به آسمان زبانه مي کشد، آنگاه ملکوتي نو و زميني نو، با زيبايي شگفت انگيز دوباره متجلّي مي شود و خانه ها سقفي از طلا مي يابند و کشت زارها، ميوه هاي رسيده مي دهند و شادي ابدي بر همه جا سايه مي گسترد.2 
در متون زرتشتيان و «تورات» نيز از اين بلايا سخنان فراواني به ميان آمده است.3
نيم نگاهي به وضعيت کنوني جهان، بيانگر انواع بلاهاي مخرّب طبيعي، همچون زلزله، سيل، خشک سالي و طوفان است که نتيجه اش بيماري، رنج، خسارات و نابودي مي باشد. زمين در حال نزديک شدن به فجايعي است که بشر، هرگز در طول تاريخ زندگي خود بر روي اين کره آن را تجربه نکرده است. گرم شدن زمين که بر اثر انتشار گازهاي گل خانه اي پديد مي آيد، سبب بروز طوفان ها و سيلاب هاي مخرّب خواهد شد. رشد فعّاليت هاي خورشيدي و تغييرات آنها نيز موجب افزايش دماي کره زمين و بروز دگرگوني هاي نامناسب آب و هوايي در عصر حاضر مي باشد.4

علّت افزايش بلاها
هرچند بيشتر بلاهاي طبيعي و گرفتاري هايي که مردم آخرالزّمان با آنها مواجه هستند، در ظاهر منشأ طبيعي و مادّي دارند، امّا در واقع اثر وضعي و نتيجه قهري کارهاي بد و گناهاني است که نظم طبيعت را بر هم مي زنند و خشم خالق هستي را بر مي انگيزند. در سخني از پيامبر اسلام(ص) آمده است: 
«هرگاه شر در زمين آشکار شود، خداي متعال سختي اش را بر اهل زمين فرو مي فرستد.»5
همچنين در سخن هشدارگونه ديگري از حضرت آمده است: 
«هرگاه پنج چيز در ميان شما رواج يابد، پنج چيز بر شما فرود مي آيد: هنگامي که بين شما زنا رواج يابد، زلزله مي آيد؛ وقتي که ميان شما ربا شايع گردد، فرو رفتن زمين روي مي دهد؛ آنگاه که از زکات جلوگيري شود، چهارپايان اهلي نابود مي شوند؛ موقعي که سلطان ستم ورزد، باران نمي بارد و زماني که با اهل ذمّه، حيله ورزي شود، دولت در اختيار مشرکان قرار مي گيرد.»6
ظهور و سال هاي پربلا
آنچه از متون کهن و روايت هاي اسلامي بر مي آيد، بيانگر آن است که در دوره آخرالزّمان و پيش از خروج دجّال، جهانيان با سه سال سخت و پربلا رو به رو خواهند شد. در متون زرتشتيان آمده است: 
در پايان هزاره هوشيدربامي، ديوي مهيب به نام «ملکوش» زمستاني سخت و ترسناک پديد مي آورد و در مدّت سه سال، سراسر گيتي را با برف و باران و تگرگ و باد سرد و طوفان ويران مي سازد و مردمان و جانوران و ديگر موجودات روي زمين را نابود مي کند. 7
در سخني از پيامبر خدا(ص) در اين باره مي خوانيم: 
«... بي گمان، پيش از خروج دجّال، سه سال سخت خواهد بود که در آنها،گرسنگي شديد دامن گير مردم مي شود...»8
امام باقر(ع) نيز درباره آغاز و پايان اين دوره کوتاه سه ساله فرموده است: 
«هرگاه عبّاسي به خراسان رسد، گيسوي سختي آور در مشرق طلوع مي کند. نخستين بار که طلوع کرد، براي نابودي قوم نوح بود؛ هنگامي که خدا غرقشان کرد. در زمان ابراهيم، آنگاه که او را در آتش افکندند و زماني که خداوند فرعون و همراهانش را نابود ساخت و هنگامي که يحيي، پسر زکريّا کشته شد، طلوع کرد. پس هرگاه آن را ديديد، از شرّ فتنه ها به خدا پناه بريد. طلوع اين ستاره پس از گرفتن خورشيد و ماه خواهد بود. سپس [بني عبّاس] درنگ نمي کنند تا آنکه ابقع در مصر آشکار شود.»9

سيل
طبق روايت هاي اسلامي، افزايش بارندگي و بالا آمدن سطح آب رودخانه ها و درياها و جاري شدن سيل بر روي زمين، از جمله نشانه هاي نزديک شدن زمان ظهور امام مهدي(عج) مي باشد. در روايتي آمده است: 
از امام هادي(ع) پرسيدند: چه وقت آنان (مردم «قم») منتظر فرج خواهند بود؟ حضرت فرمود: «هنگامي که آب روي زمين را فراگيرد.»10
در برخي احاديث اسلامي به وقوع سيل در برخي شهرهاي «عراق» و غرق شدن بعضي از آنها در آب، پيش از ظهور امام مهدي(عج) اشاره شده است. امام سجّاد(ع) در اين باره فرموده است: 
«هر گاه نجف شما را سيل و باران پرکرد ... منتظر ظهور قائم منتظَر ما باشيد.»11
زلزله
از مدارک به دست آمده از گذشته هاي دور، چنين به دست مي آيد که پيش از ظهور منجي، زلزله ها زياد مي شوند و پي در پي روي مي دهند. در نوشته هاي زرتشتيان آمده است: زمين لرزه بسيار بُوَد و بسيار ويراني بکند.12
در «کتاب مقدّس» نيز آمده است: 
و زلزله هاي عظيم در جاي ها ... پديد [آيد]...13 پيامبر خدا(ص) فرموده است: «زمان ظهور فرا نمي رسد؛ مگر آنکه ... زلزله ها فراوان شوند...»14 در حديثي از امام علي(ع) نيز آمده است: «...هنگام طلوع بهرام و کيوان با اقتران دقيق... لرزش ها و زلزله ها پياپي رخ خواهند داد...»15
برخي روايت هاي اسلامي بيانگر اين است که وقوع زلزله در برخي مناطق مانند «خراسان» و «شام»، ارتباطي ويژه با ديگر حوادث پيش از ظهور دارد. در روايتي از پيامبر(ص) آمده است که حضرت به جايگاه برآمدن خورشيد رو کرد و فرمود: «از اينجا (مشرق)گيسوي شيطان طلوع مي کند؛ از همين جا زلزله ها و فتنه ها ... خواهند بود».16  امام علي(ع) نيز فرموده است: « هر گاه ... آتش درخشان زبانه کشد، بپرهيزيد، کاملاً بپرهيزيد از کسي که از غرب مي آيد، هنگامي که زلزله ها در خراسان آشکار شوند.»17
طوفان و گردباد
در احاديث اسلامي به بروز بادهاي خطر آفرين و طوفان هاي ويرانگر در دوره آخرالزّمان اشاره شده است. حسن بصري به هم شهريانش چنين مي گويد: بادي زرد از سوي قبله (جنوب غربي) به سوي شما مي آيد. سه روز و دو شب ادامه دارد تا آنجا که شب از شدّت زردي، مانند روز روشن شود و غرق شدن بصره در پي آن خواهد بود ...18 همچنين در حديثي از رسول خدا(ص) آمده است: «خرابي چين با شن خواهد بود...»19
رانش زمين و خشک سالي
رسول خدا(ص) در بيان نشانه هاي زمان ظهور چنين فرموده است: «... زمين از فراواني باران سست شود و هر گروهي گمان کند که اين حالت تنها در منطقه آنان رخ داده است ...»20
همچنين در متون برجاي مانده از گذشتگان، خشک سالي به عنوان يکي از بلاهاي فراگير دوره آخرالزّمان مورد توجّه قرار گرفته است. در متون زرتشتيان آمده است: 
...باران نيز به هنگام خويش نبارد ...و آب رودها و چشمه ها بکاهد ...21
امام صادق(ع) نيز فرموده است: «... سرزمين ها خشک مي شوند ...»22
مر گ و مير فراوان
امام علي(ع) فرموده است: «... مرگي شتابان و فراگير مردمان را مي ربايد؛ به طوري که مرد صبح سالم است، در حالي که شب دفن مي گردد و شب زنده است، در حالي که صبح مي ميرد...»23 
پيامبر اکرم(ص) نيز فرموده است: «از نشانه هاي نزديک شدن زمان ظهور ... آن است که مرگ ناگهاني پديدار شود».24
زهرا رضائيان
پي نوشت ها:
1. «شناخت اساطير هند»، ص41.
2. «سيري در اساطير يونان و رم»، ص 433، کتاب هفتم.
3. زند بهمن يسن، ص 11، ف 6، بند4.
4. روزنامه کيهان، ش 17453.
5. «الفتن»، ص 431، جزء 9، ذيل ح 1354.
6. «روضه الواعظين»، ص532.
7. «سوشيانت»، ص97، بخ4، يادداشت 1، با حذف و تصرف.
8. «عقد الدرر»، ص345، ب12، ف2.
9. «الفتن»، ص148، جزء 3، ح 607.
10. «بحارالأنوار»، ج18، ص 311.
11. «التشريف بالمنن»، ص 369.
12. «جاماسب نامه پهلوي»، ف 1، بند 5.
13. «کتاب مقدّس»، عهد جديد، ص 133؛ انجيل لوقا، ب21، بند11.
14. «صحيح البخاري»، ج 1، ص 448.
15. «مشارق أنوار اليقين»، ص 266.
16. «المعجم الصغير»، جزء 2، ص 36. 
17. «إلزام الناصب»، ح 2، ص 183.
18. «التشريف بالمنن»، ص 254.
19. نمحاضره الأبرار»، ج 1، ص 340.
20. «تفسير قمي»، ج 2، ص 282.
21. زند بهمن يسن، ص 282.
22. «امالي»، صدوق، ص 65.
23. «بحارالأنوار»، ج 93، ص 304.
24. «المعجم الاوسط»، ج 9، ص 255.
بخش مهدويّت سايت تبيان